Krux Drox – ekranizacja przebiegła pomyślnie

Wiosna zbliża się wielkimi krokami – wszędzie kiełkuje nowe życie, przyroda powoli wychodzi z zimowego letargu… najwyraźniej Krux postanowił wpisać się w ten sezonowy rytm i z okazji nadchodzącej pory roku zaprezentował naprawdę intrygującego kandydata – klawiaturę Krux Drox. Wygląda jak sprzęt żyjący w dwóch światach jednocześnie – z zewnątrz, jak żywcem wyjęty z lat 90. (kto wie, może i u Was w piwnicy zalega coś podobnego), ale w środku kryje całkowicie współczesne rozwiązania + 2,3-calowy wyświetlacz czy chociażby błyszczące pokrętło multimedialne. Szczerze mówiąc brzmi intrygująco i tak też wygląda – ale czy wrażenie to utrzymuje się po bliższym poznaniu? Na to i inne pytania staram się odpowiedzieć w poniższej recenzji.

Jeśli czas Cię goni – albo skupienie nie dopisuje i dłuższy tekst to dziś zbyt duże wyzwanie – na początku czeka Cię krótki, zwięzły werdykt. Dla tych, którzy mają chwilę więcej, zapraszam do pełnej lektury.

Dane techniczne i specyfikacja

Rodzaj przełączników	Liniowe – Krux Violet
Rozmiar	65%
Łączność	Przewodowa (USB-C) / Bezprzewodowa 2.4GHz / Bluetooth
Podświetlenie	Tak – pełne ARGB
Materiał wykonania nakładek	PBT
Kolor	Kremowo-czarny
Dodatkowe informacje	N-key rollover, Wymiana przełączników (Hot Swap), Technologia Snap-Tap (SODC)
Pojemność akumulatora	4000mAh
Kompatybilność	Windows / Linux / MacOS
Waga	753 g
Gwarancja	24 miesiące
Cena (na moment publikacji recenzji)	249 zł

Pozostałe dane techniczne wraz z dokumentacją znajdziecie tutaj.

Rozpaczkowanie i akcesoria

Klasycznie jak to u naszego polskiego producenta bywa, Krux Drox trafia do nas w opakowaniu utrzymanym w nowoczesnej, pomarańczowej stylistyce z czarno-białymi akcentami. Część osób uważa, że sam design balansuje na granicy kiczu – jednak kto czytał moje poprzednie recenzje, ten wie, że opakowanie rzadko przykuwa moją uwagę (chyba że mamy do czynienia z czymś naprawdę wyjątkowym). W moim odczuciu pudełko ma jedno konkretne zadanie – zabezpieczyć sprzęt na czas transportu z punktu A do punktu B. Czy Kruxowi to wychodzi? Krótko mówiąc – tak.

Sama klawiatura czeka na swojego nowego właściciela grzecznie osadzona w idealnie dopasowanym tekturowym wgłębieniu, dodatkowo zabezpieczona gąbkowym woreczkiem. Czy jest to rozwiązanie z wyższej półki? Nie. Czy potrzeba tu czegoś więcej? Też nie bardzo. Jest schludnie i co najważniejsze – bezpiecznie. Po wyjęciu klawiatury, pod spodem znajdziemy skromny zestaw akcesoriów. A konkretnie – dwa zapasowe fioletowe przełączniki Kruxa (o nich za chwilę), niespełna dwumetrowy przewód USB-C do USB-A służący zarówno do ładowania, jak i komunikacji z komputerem, oraz puller do keycapów i switchy – i to ten “lepszy”, metalowy, a nie prymitywny plastikowy szkodnik, który niszczy każdy keycap, którego dotknie. Całość uzupełnia instrukcja obsługi, skrócona do absolutnego minimum. Choć z drugiej strony, bądźmy szczerzy – czy ktoś w ogóle jeszcze to czyta?

Bliższe spojrzenie

Czas przejść wreszcie do samej klawiaturki. Która na pierwszy rzut oka – gdyby nie ekran, rolka czy niewielki rozmiar, naprawdę wyglądałaby jak na produkt z końca ubiegłego stulecia. Na zdjęciach trudno to w pełni oddać, ale plastik użyty do produkcji Droxa ma odcień bliższy ecru niż bieli czy szarości, co szczerze mówiąc, to akurat duży plus. Nie jest to bowiem kolejna anonimowa biała klawiatura ani, o zgrozo, kolejny czarna konstrukcja…

Drox to klawiatura w formacie 65% z układem ANSI i w odróżnieniu od Ataxa 65%, zamiast klawiszy Del, PgUp i PgDn znajdziemy tutaj niewielki ekran, który nie tylko wizualnie ożywia całość (można wyświetlać gify 😱), ale też sprawia, że zmiana ustawień klawiatury jest po prostu bajecznie prosta.

Jeśli chodzi o jakość wykonania, trudno mieć zastrzeżenia do samego tworzywa, jest przyzwoite i nie sprawia wrażenia tandetnego. Niewielki problem leży jednak gdzie indziej – zastosowana konstrukcja sprawia, że obudowa posiada niezbyt przyjemną podatność na wyginanie. To efekt uboczny pewnych kompromisów, o których za chwilę. Sama “kanapka” prezentuje się następująco:

• Podstawę stanowi plastikowa obudowa, do której przymocowane są gumki gasket mountu, płytka PCB z portem USB-C, ekran oraz przełącznik trybu pracy umieszczony na tyle urządzenia. Do tej samej podstawy przyklejono akumulator o pojemności 4000 mAh.
• Na tym spoczywa trapezoidalna warstwa gumy wypełniająca spód klawiatury – w najgrubszym miejscu osiąga aż 10 mm.
• Powyżej znajdziemy 2-milimetrową warstwę poronu, a całość wieńczy PCB zmontowane razem z plastikowym platem. Oba te elementy współpracują ze sobą bardzo sprawnie właśnie dzięki wspomnianemu gasket mountowi.

Jak na tę półkę cenową – naprawdę robi wrażenie. Szczerze przyznać, że skala uwagi poświęconej konstrukcji Droxa pozytywnie mnie zaskoczyła. Jest jednak jeden szkopuł, o którym już napomknąłem: jedynymi sztywnymi elementami całej konstrukcji pozostają PCB i plastikowa obudowa. W praktyce oznacza to, że klawiatura po prostu musi się wyginać pod wpływem nacisku – i nie mam tu na myśli pracy gasket mountu, lecz zwykłą, niepożądaną podatność na skręcanie całej obudowy.

Od spodu Drox spoczywa na czterech gumowanych nóżkach, które skutecznie trzymają go w miejscu i nie pozwalają mu wędrować po blacie. Regulacja kąta nachylenia jest dwustopniowa i jako zagorzały zwolennik stromego ustawienia klawiatury, od razu poczułem się tu jak u siebie. Warto jednak mieć świadomość, że to dość wysoka konstrukcja – przednia krawędź unosi się grubo ponad 2 cm nad blatem, co oznacza, że dłonie podczas pisania praktycznie cały czas pracują w powietrzu. Mnie osobiście to nie przeszkadza, ale niektórzy użytkownicy mogą rozważyć zaopatrzenie się w podkładkę pod nadgarstki.

Switche i stabilizatory

Krux, podążając za branżową modą, również dołączył do grona marek z własną linią przełączników – trudno dziś znaleźć producenta, który nie pochwalił się swoimi “autorskimi switchami”. Recenzowany Drox trafił więc w nasze ręce z fabrycznie nowymi liniowcami o nazwie Krux Violet. Ich housing jest częściowo transparentny – górna część przepuszcza światło, podczas gdy dolna wykonana jest z matowego, fioletowego tworzywa. Jeśli chodzi o suche liczby:

• przełączniki wymagają siły około 43±5 gf do aktywacji, która następuje przy skoku 1,8 mm.
• Pełne dociśnięcie trzpienia na dystansie 4 mm wiąże się natomiast z oporem rzędu 48 gf.

Same przełączniki pracują bardzo przyjemnie, choć do ideału brakuje odrobiny – przy uważnym nasłuchiwaniu można wychwycić subtelny szmer trzpienia ocierającego o housing. Dodatkowe, delikatnie obfitsze przesmarowanie z pewnością wyeliminowałoby ten drobiazg.

Stabilizatory to z kolei rozwiązanie dobrze znane i praktycznie powszechne w tym przedziale cenowym – mowa oczywiście o “wklikiwanych” plate mountach. I tutaj niestety widać kolejny kompromis – wykonanie stabilizatorów jest po prostu przeciętne, luz jest wyjątkowo wyczuwalny, choć na szczęście nie przekłada się to na rattling. Nadmierna swoboda stabilizatorów odbija się jednak bezpośrednio na pracy stabilizowanych klawiszy. Pocieszeniem jest fakt, że “staby” zostały porządnie przesmarowane – co z pewnością ma niemały wpływ na przynajmniej częściowe zamaskowanie wspomnianego problemu.

Keycapy to klasyczne profil Cherry – nie za wysokie, dość ostro ciosane nakładki, które dobrze leżą pod palcami. Zostały wykonane z trwałego PBT, nie ma więc ryzyka, że z czasem wyślizgają się od palców czy, co gorsza, zetrą się oznaczenia. Grubość profilu waha się od 1,2 mm do 1,7 mm, co mieści się w standardach tej półki cenowej. Czcionka prezentuje się nienajgorzej, choć miejscami niektóre literki nie są idealnie wycięte – to jednak czysta kosmetyka, która nie wpływa na komfort pisania – pozostałe literki jak Q,B,O,P czy R wyglądają przyzwoicie.

Jak zatem brzmi Krux Drox? Naprawdę przyzwoicie – i to jedna z jego najmocniejszych stron. Wielowarstwowa konstrukcja oraz gasket mount robią tu świetną robotę – klawiatura brzmi głęboko, z przyjemnym, stłumionym charakterem, który dość skutecznie (ale nie idealnie) eliminuje niepożądane rezonanse i plastikowe brzmienie typowe dla budżetowych konstrukcji. Mimo drobnych niedociągnięć, o których była mowa wcześniej, całość prezentuje się bardzo satysfakcjonująco.

Ekran, rolka multimedialna i oprogramowanie

W prawym górnym rogu klawiatury, zamiast dodatkowych przycisków, producent umieścił praktyczną rolkę multimedialną oraz kompaktowy 2,3-calowy ekran (tak wiem wspominałem o nim już niezliczoną ilość razy). Musicie przyznać, że to rozwiązanie prezentuje się naprawdę nieźle. Rolka oferuje zaskakująco bogaty zestaw funkcji – nie tylko z satysfakcjonującym klikaniem reguluje głośność, ale też umożliwia intuicyjną nawigację po ustawieniach klawiatury – nawigację tak prostą i intuicyjną, że przypominającą kultową starszą wersję iDrive z BMW :). Ekran z kolei zachwyca odpowiednią jasnością i solidną rozdzielczością, co czyni go w pełni użytecznym na co dzień.

Do ekranu uzyskujemy dostęp za pośrednictwem dedykowanej aplikacji dołączonej do klawiatury. Ta aplikacja jest w pełni webowa (i działa tylko na przeglądarkach obsługujących HID – np. edge,chrome), co ułatwia jej obsługę na różnych urządzeniach, choć niestety wymaga jeszcze pewnego dopracowania. Zacznijmy od początku, oprogramowanie rozpoznaje klawiaturę jako dwa oddzielne urządzenia – jedno dla połączenia przewodowego, drugie dla bezprzewodowego 2.4G… Dodatkowym “smaczkiem” jest wymóg podłączenia klawiatury kablem USB, by wprowadzić jakiekolwiek zmiany związane z ekranem. Co zresztą widać na poniższym obrazku.

Mimo tych uroczych niedoskonałości aplikacji, sama aplikacja jest dość intuicyjna i dzieli się na kilka zakładek:

• Przypisywanie klawiszy (na wielu warstwach)
• Podświetlenie (zmiana efektów, zmiana kolorów, zmiana podświetlenia per klawisz itp.)
• Makra (ustawianie własnych kombinacji, zapisywanie kombinacji itp.)
• Ustawienia klawiatury (włączanie Snap-tap, zmiana czasu uśpienia itp.) – tutaj nazwane Performance
• Zarządzanie ekranem (ustawianie gifów i inne narzędzia do grafik)

Jak pewnie się domyślacie, wszystkie zakładki w aplikacji działają w identyczny sposób jak u innych producentów, więc nie będę się nad nimi specjalnie rozwodził. Na szczególną uwagę zasługuje jednak ekran, który umożliwia wyświetlanie niestandardowych GIF-ów – wiem, że wielu z was czekało na tę funkcję z niecierpliwością.

A jak wygląda czas pracy na baterii w praktyce? Testowałem klawiaturę w dość wymagających warunkach – z stale włączonym ekranem i podświetleniem RGB, przy codziennym, intensywnym użytkowaniu do pisania, pracy czy grania. “Zatankować” ją po USB musiałem dopiero po około 6 dniach ciągłej pracy. Dla lżejszego użytku bez tych bajerów bateria pociągnie zapewne nawet 9-11 dni.

Podsumowanie

Krux Drox to z pewnością kolejna intrygująca propozycja w niezwykle zatłoczonym segmencie klawiatur budżetowych, gdzie konkurencja jest większa niż kiedykolwiek. Za niecałe 250 zł otrzymujemy niezłą konstrukcję opartą na jednym z lepiej działających gasket-mountów w tym budżecie, który zapewnia miękkie, sprężyste odczucia podczas pisania, wsparte przyzwoitym wygłuszeniem redukującym niepożądane dźwięki (guma + poron). Do tego dochodzi poliwęglanowy plate dla lepszej akustyki, a także charakterystyczny design blendujący retro estetykę z nowoczesnym ekranem.

Autorskie switche Krux Violet idealnie współgrają z tą budową – całość oferuje głęboki, satysfakcjonujący dźwięk i płynny skok, co w tej cenie brzmi naprawdę rewelacyjnie. Do czego można się przyczepić? Obudowa powinna być nieco sztywniejsza, stabilizatory mogłby mieć mniejszy luz, a niektóre literki na keycapach z PBT wyglądają po prostu gorzej niż inne. Software również wymaga dopracowania (chociaż wiem, że to dalej beta). Mimo tych drobnych usterek to naprawdę dojrzała konstrukcja, której niewiele brakuje do ideału – świetnie uzupełnia ofertę rynkową dla entuzjastów szukających wartości za rozsądne pieniądze.

Składamy podziękowania marce Krux za umożliwienie przeprowadzenia niezależnej recenzji poprzez udostępnienie sprzętu do testów.